سیزده بدر ، روز زندگی در پردیس

در ایران باستان این اعتقاد وجود داشت که در هزاره سیزدهم تحت راهنمایی سوشیانس مردم دربهشت به زندگی خود ادامه می دهند .

ایران زمین از دیر باز جایگاه زندگی قومی متمدن و با فرهنگ بوده است . این تمدن با کاوشهای به عمل آمده درمناطقی همانند "شهر سوخته " زابل از فدمتی بسیار بیشتر از ورود قوم" آریا"  به این سرزمین ، که اکنون نام خود را نیز از نام قوم سکنی گزیده در خود وام گرفته است ، بر خور دار است .   اعداد هفت، سه، سیزده و بسیاری اعداد دیگر در ایران باستان مفاهیمی پیچیده از تاثیرات نجومی و پدیده های جاری در قرنها و دوره ها  را پذیرفته اند . جلوه برونی این مفاهیم درنمایه هایی همچون  هفت سین، هفت خوان رستم، هفت شهر عشق، هفت اورنگ و" سیزده به در "به طور روشن نمایان است.
سیزده به در یکی از سنت های رایج ایرانی است که از قدمتی زیاد برخوردار است . این سنت با فراگیری خود در کل پیکره اجتماعی ایران یک اسطوره معنایی در کنش و رویکردی هم گرا در سطح وسیع اجتماعی بوجود می آورد .  

در زمینه پیدایش نام" سیزده به در " در میان آثار به جا مانده از گذشتگان اتفاق نظر محسوسی به چشم نمی خورد، ولی باید اذعان داشت که روز" سیزده به در" دارای جایگاه خاص تاریخی درمیان اهالی ایران زمین بوده است تا آنجا که در زمینه تبار شناسی "سیزده به در" باید به اساطیر قدیمی بر جای مانده در ایران رجوع کرد .

در اساطیر ایران، عمر جهان هستی 12 هزار سال پیش بینی شده است  .  پس از این دوره جهان بسته می شود و انسانها که وظیفه شان ، جنگ علیه اهریمن است، با سپری شدن این 12 هزار سال و ظهور سوشیانس ( ناجی موعود ) سر انجام به پیروزی و ظفر می رسند .
 به نظر می رسد ، عدد 12  از بروج دوازده گانه گرفته شده باشد . که آگاهی نسبت به  آنها نشان از وسعت  دانش  علمی  ایرانیان در آن زمان در علم ستاره شناسی داشته است .

به این ترتیب ، در تقویم ایرانی ، نخستین دوازده روزسال ، "جشن زایش انسانها"، تمثیلی از12 هزار سال زندگی و نبرد با اهریمن  است و روز سیزدهم تمثیلی از هزاره سیزدهم و آغاز رهایش از جهان مادی است. به همین دلیل نیز ، روز سیزدهم که در واقع نمادی از زندگی انسان ها درپردیس است ، متعلق به ستاره باران انگاشته می شد ، زیرا نزول باران بهاری باعث سر سبزی و طراوت زمین شده و نمایه ای از بهشت را بوجود می آورد . این اعتقاد   در ایران باستان موجب می شد ، سیزدهم نوروز ، روز ویژه طلب باران بهاری برای کشتزارهای نودمیده، انگاشته شود .
در این روز ، از دیر باز مردم ایران  به دشت و صحرا می رفتند تا  با  شکست  دیو خشکسالی ، گوسفندی برای فرشته باران  ، قربانی و  بریان کنند تا این فرشته کشت های نو دمیده را از باران سیراب کند.
 البته باید دانست که تمدن ایرانی تنها تمدنی در جهان نیست که از این گونه ویژگی های فرهنگی برخوردار است بلکه با نگاهی علمی و دقیق به تمدن های دیگر نیز می توان اشتراکات فرهنگی زیادی کشف کرد .
در همین زمینه دکتر بهرام فره وشی در کتاب «جهان فروری» به رابطه و اشتراک رسم سیزده بدر ایرانی با جشن های کارناوالی در میان ملل هند و اروپایی اشاره می کند و می نویسد:
«خنده و شادی در جشن های بهاری ملل دیگر هند و اروپایی گاه جزیی از مراسم دینی است و باید انجام شود و یکی از هدف های مراسم قدیم کارناوالی که در جشن های بهاری انجام می شده و می شود، پدید آوردن شادی در نهاد مردمان است که بقایای آن در مراسم عید نوروزی و حاجی فیروز هنوز بر جای مانده است.»
در میان ملل هند و اروپایی به ویژه ملت های اسلاوی، هنوز جشن بهار با مراسم باشکوه کارناوالی برگزار می شود و قراینی تاریخی در دست است که نشان می دهد  جشن بهاره ایرانی نیز روزگاری همراه با مراسم کارناوالی بوده است.
به هر جهت آنچه مشهود است ، اجرای مراسم سیزده به در در میان ایرانیان از دیر باز امری بسیار جدی بوده است که همواره با برپایی مراسمی خاص همراه بوده است  . از آن جمله می توان به غذاهایی که در روز سیزده به در، مردم به طور سنتی می خوردند اشاره کرد .  خوردن کاهو سکنجبین و چاقاله بادام از خوردنی های مرسوم عصر سیزده بدر، است . در تهران قدیم آنگونه که  جعفر شهری، نویسنده کتاب «تهران قدیم» روایت کرده است در روز سیزده به در مردم نسبت به طبخ و مصرف دمی یا دمپختک باقلا که غذای اصلی محسوب می شد و سپس بلغور یا آش رشته اقدام می کردند .
حبوبات و سبزیجات آش و بلغور در خانه پخته می شد و تنها در دشت و باغ، آب و رشته آن افزوده می شد. اما مرسوم بود که از قابلمه بزرگ آش رشته، حتی شده به اندازه یک پیش دستی یا نعلبکی به اطرافیان بخشیده می شد. زیرا معتقد بودند که ممکن است در آن میان، پسری نابالغ، زنی حامله و یا طفلی باشد که هوس کرده باشد. آنها معتقد بودند که طفل اگر بوی غذایی حس کند و به او داده نشود، روحش می پرد، اگر پسری نابالغ در چنین وضعیتی قرار گیرد، نطفه اش می ریزد و زن حامله، بچه اش سقط می شود یا ناقص به دنیا می آید.

هر چند امروزه مردم بیشتر به همان رسم باستانی ، کباب کردن گوشت گوسفند در روز سیزده به در گرایش یافته اند تا طبخ دمپختک و یا آش رشته ، اما اینک علت اینکار نه اعتقادات اسطوره ای بلکه راحتی انجام این کار دردامان طبیعت است . به همین دلیل نیز با توجه به بی احتیاطی برخی از خانواده ها در استفاده از آتش در دل جنگل ها در این روز ، هر ساله آتش سوزی های بزرگ و یا کوچکی در برخی نقاط جنگلی رخ می دهد که باعث تخریب محیط زیست می شود .

به نظر می رسد ، در این روز با توجه به پیشینه اسطوره ای آن ، سیزده به در روندگان باید نسبت به نگاه داری محیط زیست نهایت توجه و دقت را نشان دهند .